Όταν οι ιεράρχες σιωπούν μπροστά στην αδικία, η πίστη πεθαίνει. Όταν ο Αρχιεπίσκοπος σιωπά μπροστά στη θυσία ενός πατέρα, ο Σταυρός χάνει το νόημά του.

 Η ΣΙΩΠΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ – Ο ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ ΚΑΙ Η ΛΗΘΗ

Σαράντα μέρες, διακόσιες μέρες, εξακόσιες μέρες μετά τα Τέμπη – κι η Εκκλησία της Ελλάδος παραμένει βουβή.

Σήμερα, που ο πατέρας του Ντένις Ρούτσι, στην 21η ημέρα απεργίας πείνας, ζητά απλώς το αυτονόητο — Δικαιοσύνη, Αλήθεια, Ανάληψη ευθύνης — η φωνή του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου παραμένει πεισματικά απούσα.

Μια Εκκλησία που ευλόγησε στρατούς, που φωτογραφήθηκε δίπλα σε πρωθυπουργούς, που ύψωσε λόγο για το «ηθικόν και το ορθόν» στα μικρά, μα σωπαίνει στα μεγάλα.

Η τραγωδία των Τεμπών δεν ήταν μια «στιγμή». Ήταν ένα εθνικό τραύμα, μια μαχαιριά στην καρδιά κάθε Έλληνα.

Κι όμως, ούτε μια λέξη, ούτε ένα ψήγμα συμπαράστασης προς τις οικογένειες που ακόμη θρηνούν, που ακόμη ζητούν να μάθουν ποιος και γιατί σκότωσε τα παιδιά τους.

Ούτε μια προσευχή από επίσημα χείλη, ούτε μια δημόσια στάση στο πλευρό αυτών που σταυρώνονται καθημερινά μπροστά στα Δικαστήρια, στους δρόμους, στις πορείες.

Η Εκκλησία, με τη δύναμη που θα μπορούσε να ταρακουνήσει συνειδήσεις, επέλεξε τη σιωπή.

Ο Ιερώνυμος, ο πνευματικός ηγέτης του τόπου, επέλεξε την απουσία.

Επέλεξε να μην δει τον πατέρα που λιγοστεύει μέρα με τη μέρα για το παιδί του.

Να μην ακούσει τις μανάδες που ζητούν απλώς το αυτονόητο — να μάθουν γιατί.

Και κάπως έτσι, η Εκκλησία του Ιερωνύμου έγινε καθρέφτης μιας Ελλάδας που φοβάται να κοιτάξει τον εαυτό της.

Μιας Ελλάδας που έμαθε να θάβει την αλήθεια κάτω από ψαλμούς, θυμίαμα και ευχές για “εθνική ενότητα”.

Μα η ενότητα δεν χτίζεται πάνω στη λήθη.

Ούτε η πίστη πάνω στη σιωπή.

Όταν οι ιεράρχες σιωπούν μπροστά στην αδικία, η πίστη πεθαίνει.

Όταν ο Αρχιεπίσκοπος σιωπά μπροστά στη θυσία ενός πατέρα, ο Σταυρός χάνει το νόημά του.

Η Εκκλησία που γέννησε μορφές όπως ο Δαμασκηνός, ο Χρυσόστομος Σμύρνης, οι παπάδες που στάθηκαν δίπλα στον λαό στα δύσκολα,

είναι σήμερα σκιά του εαυτού της.

Κι ο Ιερώνυμος, ο πιο “ήσυχος” Αρχιεπίσκοπος σε καιρούς που χρειάζονταν κραυγή, θα μείνει στην Ιστορία όχι για όσα είπε — αλλά για όσα δεν τόλμησε να πει.

Γιατί υπάρχουν στιγμές που η σιωπή δεν είναι ταπεινότητα.

Είναι συνενοχή.

Κι η συνενοχή, όσο κι αν φορά ράσα, δεν συγχωρείται.