PICTURES...

Στην ψυχολογία......

 Στην ψυχολογία, η απώλεια ενός παιδιού θεωρείται η μέγιστη υπαρξιακή ρήξη. Δεν είναι μόνο απώλεια αγάπης, είναι απώλεια σκοπού, γιατί το παιδί είναι προέκταση του νοήματος της ζωής του γονιού. Ο ψυχισμός, μπροστά σε αυτό το κενό, στέκεται σε μια διασταύρωση της αβύσσου: είτε βυθίζεται στο πένθος, είτε  μεταστοιχειώνει το τραύμα σε νόημα.

Η Μαρία Καρυστιανού έκανε ακριβώς αυτό που οι ψυχαναλυτές θα ονόμαζαν μετουσίωση του τραύματος: πήρε την πιο ιδιωτική και την πιο άφατη απώλεια και την μετέτρεψε σε συλλογικό κάλεσμα ζωής.

Μεγαλώνουμε και ανθίζουμε αλλιώς...

Μεγαλώνουμε και μαθαίνουμε να αποχαιρετούμε. Ανθρώπους, καταστάσεις, κομμάτια του εαυτού μας...

Το να μεγαλώνεις δεν είναι απλώς φυσική διαδικασία.
Είναι πράξη θάρρους. Είναι η εσωτερική φωνή που λέει «ναι» στη ζωή, όπως κι αν είναι.
 Και είναι όμορφο, βαθιά όμορφο, να έχεις τη δύναμη να ζεις με αξιοπρέπεια, με ευαισθησία και με ψυχή. Ακόμα και όταν όλα μοιάζουν δύσκολα.

 Μεγαλώνουμε  και ανθίζουμε αλλιώς....