Πλέον, σκεφτόμαστε ελληνικά, μα εκφραζόμαστε ξενόγλωσσα.

  Μια κατάθεση ψυχής, αισθάνομαι την ανάγκη να κάμω, με αφορμή τις ξενόγλωσσες ευχές που με κατακλύσανε, τόσο τα Χριστούγεννα όσο και την Πρωτοχρονιά.

Και βέβαια, δεν είναι μοναχά οι ευχές που διατυπώνονται μέχρι και στη γλώσσα των Ζουλού (σπανιότατα στην ελληνική), είναι και σε κάθε δραστηριότητα μας, που συνοδεύεται από την ανάγκη επικοινωνίας μας με συνανθρώπους μας.

Πλέον, σκεφτόμαστε ελληνικά, μα εκφραζόμαστε ξενόγλωσσα.

Πλημμύρα οι ξένες λέξεις που μπήκανε για τα καλά στη ζωή μας και όπου να ‘ναι θα κάμουνε κατοχή τη γλώσσα μας, μαζί με την ψυχή μας.

Και βέβαια, δεν ήρθανε από μόνες τους οι ξενομπάτισσες λέξεις, μα τις κουβαλήσανε –και συνεχίζουν να κουβαλούν κι άλλες- Έλληνες κουμανταδόροι, λάτρεις του ξένου, και φαμέγοι των ξένων.

Πλαντώ, κρούβομαι και για να ξεπλαντάξω κάθομαι και γράφω:

-Ζηλεύω όλα τα πουλιά, όλα τα ζώα, όλα τα ερπετά, όλα τα ψάρια και όλους τους ζώντες οργανισμούς, που δισεκατομμύρια χρόνια κρατούνε αναλλοίωτη τη γλώσσα τους. 

-Ζηλεύω και τους πρωτόγονους χωρικούς, που αντιστέκονται σθεναρά στα καλέσματα των Σειρήνων, να μπασταρδέψουν τη ντοπιολαλιά τους, για να γενούν σύγχρονοι. 

-Ζηλεύω όλους εκείνους που δεν ξεχνούν πως η γλώσσα τους γεννήθηκε από εκείνους που γέννησαν θεούς και ημίθεους. 

Εκείνους που θεωρούν τιμή τους το ότι η γλώσσα τους αυτοζωγραφίστηκε σε χαράκια της Κνωσσού, της Φαιστού, της Ζάκρου της Ιεράπιτνας, των Μυκηνών και της Πέλλας. 

Αυτούς που ξέρουν πως η γλώσσα τους ταξίδεψε σε κόσμους που μήτε ο νους του αθρώπου δεν είχε ταξιδέψει. 

Αυτούς που θεωρούν καμάρι τους το ότι η γλώσσα τους έκατσε στης ανάγκης τα θρανία, μπαρουτοκαπνίστηκε, μπομπαρδιάστηκε, γιαταγανοκόφτηκε, μα δεν άλλαξε. 

Τους αρχέγονους που προσκυνούν τη γλώσσα τους, στη γλώσσα τους. 

-Ζηλεύω όλους εκείνους που χαράσουν, ακόμη και σήμερα, τις λέξεις τους στη βράκα του Κρητικού και των άλλων νησιωτών, στη βράκα των Κυπρίων, στη φουστανέλα των Ηπειρωτών, στο κεφαλομάντηλο των Σαρακατσάνων, στα τσαρούχια των Βλάχων, στις ποδιές των Μακεδονισσών, στις στολές των Θρακών, στα σαλβάρια των Πελοποννησίων, στις κιθάρες των Επτανησίων, στις απάτητες βουνοκορφές, στο γαλάζιο του Αιγαίου, στους βράχους, που πάντα δέρνει η θάλασσα μα πάντα βράχοι μένουν. 

-Ζηλεύω αυτούς που πρόφταξαν να ποθάνουν λέγοντας τη στερνή θέλησή τους στη γλώσσα τους. 

-Τέλος, ζηλεύω όλους εκείνους που αυτή τη γλώσσα της Ιστορίας, των Αγώνων, της Τιμής και του Χρέους, αρνούνται να τη ντύσουν στα μετάξια, στους φραμπαλάδες, στα φράκα, στα μπιχλιμπίδια και στις κουράδες του ''πολιτισμένου καθωσπρεπισμού'', όσο και αν πασχίζουν οι διεθνούς φήμης στυλίστες να τους πείσουν ότι αυτές οι κουράδες αναδίδουν οσμήν ευωδίας πνευματικής. 

Αυτά είχα να πω και σχωρνάτε με.

Και αν αισθάνεστε την ανάγκη να με διαολοστείλετε, κάμετε το. 

Μα αν δεν σας κάνει κόπο, στα Ελληνικά σας παρακαλώ.

Stratakis Mixalis

2/1/2026